وهرچه بیشتر دانستم یقین به ندانستن آوردم
کامران گلزاده :دانسته یا ندانسته......؟
دنیایی میسازه تو ذهن خودش، اما فردا که میشه تمومشون سراب میشه چرا هر وقت که میخوای رنگی به دنیات بزنی،قلموت خُشکه و نائی نداره انگاری دنیای رنگین خدا ، به جز این رنگ سیاهی دیگه رنگی نداره چرا باید میون دوست و رفیق و آشنا،خودمو تو این قفس جا بُکنم توی جایی که به دنیا اومدم،همیشه احساس غربت بُکنم چرا اون دنیایی که هدیه دادی به آدما،اینطوری سیاه وپژمرده شده ولی انگار که سفید بود اولش،نوبت ما که شدش سیاه شده چرا تو دنیایی آوردی منو ،که برای یک چراش حتی جوابی ندارم یه چیزی میگم خدا به دل نگیر ،من دیگه میلی به دنیات ندارم ببار بر من، بشـــــور، گرد و غباری را کــــه در قلبـــــــــم نهفته ببار تا آن گیاه ریز و نو پا، سر از خاک و قفس دیگر برآرد بـــــــرویـــَد تا به اوج آسمانها،به شادی روزگاری را سر آرد دلم امروز هم مهمان گلهاست،میان باغ پائیزی ی احساس به جمع برگهائی از همه رنگ،به شبنم های ناب از جنس الماس ببار بر من که اشک چشم من هم،به ویرانی ی احساسم ببارد میان باغچه های خشک تردید، گلای یاس و نیلوفر بکارد ببار بر من گرفتارم هنوزم، به پائیزی که بارانی ندارد به ترس و غصه از پژمردن گل، به آن باغی که فردائی ندارد دلم باور بر این دارد همیشه، تو با باران و گلها هم نشینی نشستیم آرزو کردیم منو ویاس، که تو هرگز روی غم رو نبینی تمام آسمان مملوء ز ابریست که گوئی نای باریدن ندارد تمام هم و غم من همین است رَود پائیزو بارانی نبارد کامی خیره ام به موج دریا،مثل هر روز توی رویام روی جزر و مد دریا طرح چشماتو میبینم آروم آروم باز دوباره میام و پیشت میشینم یه غروب سرد و دلگیر روی دریا لونه کرده طفلکی دل اسیرم باز تورو بهونه کرده رفتی تو میون دریا گم شدی واسه همیشه آخه این که راه و رسم ،عشق و عاشقی نمیشه میام هر روز لب ساحل تا نشون از تو بگیرم به امیدی که دوباره دست گرمت رو بگیرم با صدفهای تو ساحل اسم نازت رو نوشتم گله کردم از زمونه از توو از سر نوشتم بدون تا آخر عمرم من به انتظارت هستم به شوق نگاه زیبات تا همیشه مست مستم حرف آخر دل من که به درد عشق دچاره منو ساحل چشم براهیم تا تو برگردی دوباره کامی به غمگینی نمی خونه قناری شعرو آوازی به پرهایی که بشکسته دگر امید رفتن نیست که مستلزم بود پرواز بر بالان شاهینی به بغض اشک آور که در بطن گلو مانده همان بهتر فروخوردن تا فریاد نالانی زمین سرد است و من بیزام از امروز و فرداها گرفتارم در این بن بست وَهم اندود حیرانی سکوتم حرفها دارد زبانم غاصر از گفتن علاجی نیست جز طی کردن ایام ویرانی چه دنیائیست این، بی رحم و بی احساس و طوفانی محبت در پس دیوار وعاشقها به زندانی به هر سمتی نگاهم شد میان چهره ها غم دیدم و حسرت بریدم بس که دیدم هر طرف چشمان گریانی حقیقت واژه تلخیست در مصراع پایانی ندانستم چه آمد بر سر ایران و ایرانی کامی( تقدیم به دوست خوبم آقا رضا طرلان) پناه این دل کبود تو زندگی فقط خداست طلوع عشق تو یه روز سردی روزگارو بُرد غمزهء چشمون سیات، تموم غصه هامو خورد بخند که بیقرارمو، لبریز با تو بودنم بیا که باز شکوفه زد ،بهار از تو خوندنم بخند که رنگ زندگی نشسته رو لبهای تو چه دلنشین و دلرباست قشنگی حرفای تو ذهن پریشون من از ،یاد تو آروم میگیره قلب ظریف و بی کسم نباشی آسون میمیره رعد نگاهت کشیده آتیش به روح و جون من خواستن تو سرشته شد با پوست و استخون من بخنددورم کن از این کویر تلخ غصه ها بیا بمون رهام کن از، بود و نبود قصه ها بخند که خنده های تو درمون دردای منه حس عجیب خواستنت تموم دنیای منه کامی بمیری جز دستای من ،دست کسی رو بگیری بی معرفت تر از خودت، تو دنیا آدمی دیدی ؟ واسه یه بار هم که شده واسه دلم، گلی چیدی؟ کار تو تزویر و ریا، دلتنگیات بهونه بود دلای بیشماری رو ،در دلت روونه بود من که به این سادگیا دل به کسی نمی دادم چه اشتباه تلخی بود به اون دلت بها دادم از یاد تو رفته اگه، تو یاد من مونده ولی گفتی برای داشتنت، سر زده ام به هر دری شعلهء آتیش و منو، گیتارو بارون نگام دریای خاطراتمو ،طنین دلگیر صدام چه شبها تو مدح نگات ،مهمون غصه ها بودیم هیچ ندونستیم که توی، حصار حیله ها بودیم میرم و میشکنم یه روز شیشهء دلبستگی رو میسوزونم هر جور شده دنیای وابستگی رو میرم یه روزی از یشت، قدر دلم رو بدونی یه گوشه ای بشینی و از دل تنهات بخونی کامی به قرآن کریمت میدهم سوگند، مرا از دام این نفسم رها کن به این مغروق در حیله ،به این مهجور بی سامان تو از گنجینه فطرت، به قدر توشه راهی عطا کن نپرس از روزگار من خجل از کرده و افکار خویشم چنان کردم که شیطان لعینت گاه، میخندد به ریشم هزاران بار نشانم داد راه راست را آئین و کیشم ولی با این همه امروز هم گمراه و سرگردان پیشم خداوندا چه کردی بادلم جز یاد تو آرامشم نیست به غیر از خلوتت در این جهان آسایشم نیست به قلبی که به عشقت می تپد یارب نظر کن که بر تنهائی و فقدان مهرت طاقتم نیست کامی میمیرم و زنده میشم تا که صدام بش برسه کارم شده یه گوشه ای به انتظارش بشینم الان میاد نمیدونم پاشم برم یا بشینم نه میتونم حرف بزنم نه یک لحظه نگاش کنم سرگردون و پریشونم نمی دونم چیکار کنم امروز میخوام قدم زنون کنار اون حرف بزنم هر کی بخواد نگاش کنه بی بوروبرگرد بزنم نه نکنه با این کارم فکر بکنه بی کلاسم لات سر کوچه نشین بی کارم و آس و پاسم بهش میگم که دکترم یا که میگم مهندسم مدافع حقوق زن یا شایدم حسابرسم نه راستشو بهش میگم ،میگم خانم من عاشقم به دام اون افتادم و از همه دنیا فارغم داره میاد باید پاشم دستی به موهام بکشم اینهمه افکارو چطور دنبال ذهنم بکشم لال شدم و بازم گذشت به سادگی از پیش من انگار تموم واژه ها باز خندیدن به ریش من اما هنوز فردایی هست میام بازم ببینمش پس فرداو روزهای بعد میام اگه نبینمش امروز اگه هیچی نداشت ولی نگاهشو دیدم گرچه توی دلم به این سادگیام میخندیدم هدیه به نگات... خسته و غم زده باز نشسته ای کنار من یادته گفتم نرو ، من نگران حالتم رفتی منتظر میشم برگرد که چشم براهتم ولی تو میگفتی از چشمای اون برای من گفتی دیوونه میشم وقتی میخونه واسه من آخ چه شبها که توی دلهره طی شد تو ندیدی یا که دیدی و یواش گفتی شتر دیدی ندیدی میدونم یاد نگاش آتیش به دنیات میزنه خیلی سخته عشق تو بره و بهت سر نزنه آخر عشق همینه شکستن و دم نزدن تو یِ کوچه های یاد و خاطره پرسه زدن گر چه سخت اما دلم امروزهم گذشت و رفت غم دیگه فایده نداره عاشقت پر زد و رفت شاید تو خیالتم فکر نمی کردی ببازی بشه این تجربه تا دلت رو هر دم نبازی کامی گرمي افكار او برد به رويا مَرا وصف رُخش چون كنم ،ماه فروزان و مهر برق دو چَشمان او برد به يغما مَرا خسته از اين دلهره، در به در كوي او هر نفسي شُوق او برد به فردا مَرا قطره ناچيزمو ساكن مرداب كور پيچش گيسوي او برد به دريا مَرا مست چو مجنون زار،شهره به آوارگي ميكشدم هر طرف خاطر ليلا مَرا صبر دل از دم برفت در تب تنهائيم سوختم اين سوختن برد به اغما مَرا طاقت من تاب شد در تب ديدار او آنچه از اين تب گُذشت بُرد زدنيا مَرا كامي كس نمي كوبد در اين بهبوهه غم بر درم همرهم باد خزان است و انيسم تك درختي سرد و پير كز تمام زندگي نالان و بر غمها اسير وصلم از بخت بدم بر شاخهِ سرد درخت هر چه سبزي بود از رخسار من ديگر برفت مات و مبهوتم از اين تقدير و اقبال بَدم مهر حسرت را به پيشانيِ اين قسمت زدم سال من زردي مطلق بود و از فصل بهار خاطراتي مانده در رگهاي خشكم يادگار روزگارم را به روياهاي سبزي برده ام حسرت بود و نبود زندگي را خورده ام خاليم از حس و خاليتر شدم از بي كسي سوز اين احوال تلخم را نفهمد هر كسي به بماند قصه ام در بطن اين قلب كبود گر چه اين تقدير تاريك و سياه حقم نبود كامي رنگ روزامو به رنگ ناب عاشقی بزار عاشقم خدا، تو هم عاشقی و عشق بلاست قلب مهربون عاشق میگن از جنس طلاست عاشقم خدا ،بدون،عشق تو،تارو پودمه شور عشقو میبینی ،تو سجده و قنوتمه عاشقم خدا به روح پاک عاشقی قسم توی این دنیای سرد تنها توی همه کسم عاشقم خدا اگر چه عشق من یک طرفست اما طرح عشق تو مثل خودت هر طرف هست عاشقم خدا، این عشق پاک و از دلم نگیر جاش تو این دنیا تموم دلخوشیهامو بگیر عاشقم خدا ،بدون عشق تو دنیای منه بست محکم وجودت ،نور فردای منه عاشقم خدا، بکش دست نوازش بسرم تا بمونه طرح زیبای بهار در نظرم عاشقم خدا ،چقدر واژه در انتظارته تموم عشقای دنیا توی انحصارته عاشقم خدا، تو رو به رنگ رویا میکشم عاشقم خدا ،تو آرامش این روح و تنی کنج دلواپسیام مرحم دردای منی عاشقم خدا، من عاشق توی دنیات اومدم عاشقم میرم ،همونطوری که عاشق اومدم کامی امشبم کنج اطاق و منمو سردی بسیار مستی یاد توو طعم شراب و غم دوریت رخ زیبای توو ، کمند گیسوان بوریت در سرم سرگیجه های ممتد از یاد توو سوز شرابه به تموم حس و احساست قسم ،حالم خرابه میبینم تموم آرزوهامو که پیش روم نقش برآبه روبرو یا پشت سر فرقی نداره ،همه جا طرح سرابه یار من ،تنها طنین دلکش گیتارمه آخه اون هرشب ،انیس این دل بیمارمه نت به نت آوای سیم اول و آخر گیتار هم صدامه ،تا بیادت بمونم شبا رو بیدار کنج این خونه اگه سرده بجاش گرمه دلم یاد تو، تو صفحه خاطره میمونه گلم با تموم حس و احساس غم و هوای دوری میگذرونم این روزارو ،تو یادم دادی صبوری یکم تو از شادی بگو ،دنیات همینو کم داره شاید اونا درست میگن ،بهتره از شادی بگم چرا بین شادی و غم ،من باید از غمها بگم بهتره من تو این لیوان ،نیمه پر رو ببینم بردارم این تیرگی تا ،دنیارو روشن ببینم اونا میپرسن از دلم ،شعرای تو مال کیه مخاطب شعرای تو اونکه دوسش داری کیه واسه کی تو از شب و روز ،از گل و از دریا میگی کسی تو زندگیت بوده ،رفته که تو ازش میگی؟ باید بگم دوستای من ،مخاطبِ شعرای من اونکه فدائیشم منو ، اونم میمیره واسه من پری زیبائی که ،تو رویاهام وجود داره تنها اونه به قلب من ،اجازه ورود داره بعضی روزا کنارمه ، بعضی روزا قهره باهام شبا به خوابم میادو ،تو رویا میگرده باهام جواب اون سوالتون ،نبود اون کنارمه چرا یه رویا باشه اون که هر نفس کنارمه اما یه روز میاد اینو ،باور داره چشمای من دوباره گرما میگیره ،دستای بیقرار من اما بگم غصه و غم ،جزئی از این زندگیه غصه اون تو این روزا،شیرینی زندگیمه شاد باشید و برقرار ،باید برم سر قرار پری من الان میاد ،ندارم آروم و قرار کامی خیره شم تا دم صبح به برق چشمایی که همتا نداره منمو حسی قشنگ آمیخته با عطر گلای مریم و بابونه مستم انگاری خدایا چطور این راه و برم تا خونه قید و بند ها رو شکستم دلم از هر چی که هست آزاده کاخ ویرون شده دل با وجود اون نگات آباده امشب و به رنگ من باش و به این دنیا بخند بی خیال غصه ها باشو درو روشون ببند دستاتو حلقه به دستام کن و حسم رو ببین توی باغ عشق من هر گلی رو خواستی بچین تو بخند تا گلای این خونه جونی بگیرن چیده شن، هدیه بشن، واسه نگات و بمیرن خندیدی، ستاره ها بازم حسادت کردن محو زیبایت شدن، ازت شکایت کردن تک ستارۀ منی، سبزی تازه بهار تار و پود زندگیم، گل همیشه موندگار تکیه گاه تو خدا و دل بیتاب منه شونه های خسته و چشمای بیخواب منه مستم از روی تو و تو دنیا این واسم بسه جز تو هر چی توی دنیاست واسه من، خار و خسه نمیشه بهتر از این، من و تو ، تو آغوش هم فارغیم از همه دنیاوو، میمیرم واسه هم راز ما همینه و ، دنیا ازش بیخبره زندگی بدون عشق، برای ما بی ثمره کامی گرچه میفهمم نمی فهمی مرا، بی نهایت دوستت دارم بدان در کنارم باش و با این خسته دل ، قصه مجنون و لیلی را بخوان من غریبم با تمام زندگی، گمشده درپیچ و تاب زندگی آشنا باش و در این سرگشتگی، موج یاس و نا امیدی را بران عاشقی را مرجع و تفسیر باش ، معنی و مفهوم این تقدیر باش ابر دلتنگی به مهرت پس بزن، تا نفس دارم کنار من بمان کامی دنیای بیداری همیشه سرده جای من و تو ،توی این دنیا نیست غم تو دل من و تو ،لونه کرده بریم به جایی که همش ،تو باشی تو وسعت و گستره ی نگاهم طرح گلای وحشی و رازقی نقاشی شه ،رو دیوار اطاقم من و تو و، یه حسی مثل پرواز فضایی ار جنس رُز و،گل یاس سبزی پرشورو، طبیعت ناب باغی پر از شکوفه های گیلاس چشماتو باز نکن بهشت همین جاست جائی که چشمات همیشه میخنده دستای پر مهر و قشنگ و نازت دروازه غم رو بروم میبنده چشماتو باز نکن آخه میترسم رویای ما بشکنه و خراب شه کویری شه دنیای سر سبز ما دریای خوشبختی ما سراب شه از تو چه پنهون هنوزم میترسم که وقتی بیداری بیاد سراغم بودن تو با اون همه شور و حال خوابی شه و دیگه نیاد سراغم سکوت لبهامو نبین که دلم، اسمتو فریاد میزنه همیشه کاش میدونستی واسه دلتنگیام ،خاطره های تو فقط مرحمه حال و روزم تو این روزای ابری، گرفته و شکسته و در همه گریه نمی کنم آخه گریه هام ،رنگ غمو به زندگیم میزنه بغضهای سردرگم و بی دلیلم، همش کنار من قدم میزنه از خوب و بد بودن خود گذشتم، من نگران حالتم هنوزم راضی به این شدم که تو نبودت، تو کنج دلواپسیام بسوزم گریه نمی کنم آخه هنوزم ،باور ندارم که تو نیستی پیشم میدونیکه من از تموم دنیا ،فقط میخواستم که تو باشی پیشم هجرت تو قصه پرواز بود، واسه پرنده ای که پر شکستست لبریزه از حس قشنگ پرواز، اما دو بال اون همیشه بستست. چنان آتش شوم روزی که فکرش هم نخواهی کرد به جنگ هر چه هست و نیست منم سردار آواره گریز از دام چشمانم توانی هم نخواهی کرد به یادت آورم روزی که بر من غصه ها دادی به حق لحظه های تلخ، تو آرامی نخواهی کرد گرفتارم شوی روزی چو صیدی در بر دامی چنان گیرم نفسهایت ، که آهی هم نخواهی کرد من از دلبستگیهات قرین نفرتم امروز به مرگ تو شتابانم ، امانی هم نخواهی کرد رسد روزی که بر رویت نشیند گرد تنهایی ز بی تابی پر تکرار ،دگر خوابی نخواهی کرد مرا گلزاده نامیدند انیسم شبنم و گل بود تو حس شبنم و گل را در این عالم نخواهی کرد در این اندیشه میمانم رسی بر حرف من روزی تو درک حرف من امروز یقین دارم نخواهی کرد به بی رنگی به سر شد لحظه های ناب امسالم از آن سوزم که نقاشم ولی عاجز به رنگ لحظه هایم پریشان حالمو احــــــــوالم از هر لحظــــــــه ویرانتر که گریان شد دو چشمانم ز سوز دیده هایم غم باران هنوزم در دلم بنشسته و سر داده آوائی که مرحم نیست بر درد و فزون شد غصه هایم مرا خواندند مجنون و به هر جا با تمسخر خنده ها کردند که بی رونق شده حال و هوای قصه هایم از این پس درد دلها را به گوش باد خواهم گفت که بر باران رساند شــــــــــرح و حال روزهایم هراسانم که بی تابی ی من بر هم زند احوال باران را که این تکرار به سرتاسر شکسته خنده هایم گمانم میرود دیگر نیاندازد خدا بر من نگاهی که او آگه ترین است بر تمام کرده هایم خداوندا مرا از دار دنیا یاد ناز و مهربانت بس که تو گیـــــری ز مهر لایزالــــت دستهایم تاب و توون ندارم و رفته ز دستم اختیار با کوله بار خاطرات بار سفر رو بسته ام از تو چه پنهون عزیزم از همه دنیا خسته ام جاده که پیش رومه وو رو خط ممتدش میرم میرم ولی باور دارم ته دلم یه جا گیرم بدون شک و با غرور میرم تا جاده خسته شه نمیشکنم حتی اگه تموم درها بسته شه یه روز به جایی میرسم که رنگ رویا رو داره به وسعت آسموناست ، ریا تو اون جا نداره محکمتر از هر لحظه ای قدمهامو بر میدارم پشت سرم با یک نگاه گذشتمو جا میزارم تو راه جاده یاد اون چشمای نازت افتادم یه لحظه وایسادم ولی دوباره باز راه افتادم جسمم میرفت ولی دلم هوای رفتنو نداشت تو بند بند لحظه هام عطر نفسهاتو میکاشت نه ،نتونستم که برم آخه دلم تنگه برات نرفته از خاطر من قشنگی و شرم نگات رو رویاهام خط کشیدم چشامو بستم به هوات تو ذهن من پیچیده باز تجسم ناز صدات جاده رو بر گشتم و تو مسیر عشقت میخونم تا آخر دنیـــــا توی دام نگاهـــــت میمـــــونم بر سر هر باده و پیمانه ای، غصه رفیق من مخـــــــمور شد حاصل عمرم به نگاه تری ، غرق شد و چشمه دل لوت شد دین و دلم از دل بیتاب رفت ، مسلک من مستی بسیار شد همدم بی چون و چــــــرای دلم ، کنج اطاق و ُنت گیتار شد یاد دو چشـــمان اهورائیش ،قـــــــــافیه ســــاز دل بیمار شد ساقی من در پی آمال رفت ، باده بریــــزم تن مهجــــور شد قصه نبود حقیقت عشــق من ، مثنـــــوی حسرت دیدار شد مثنوی حسرت دیدار شد مثنوی حسرت دیدار شد مثنوی حسرت دیدار شد تقدیم تو این بغضها، این اشک بی پروای من روزی نصیبم بودی از،دنیا ،شدی آغــــــــاز من امشب بیا با چشم خود، بنگر من و پایان من گفتی منم لیلای تو ، پرواز کن مجنون من آخر ندانســتی توئی ، تنها پر پــــــــرواز من تو بیصدا رفتی از این روز و شب ودنیــای من یاد تو تنها مونس و عشق تو شد رویــای من تلخ و غم آلوده بهار با قسمت و تقـــــدیر من بی تو کسی یکدم نشد مرحم بر این تشویش من ساحل به ساحل میروم با خاطرت دریای من بی تو ولی بیرنگ شد، حال منو وفردای من اين روزاغصـــــه رفيــــــــق روز و شبـــــهاي منه آره فاصله زياده ميــــــــدونه اين دل خســــــتم بي تو دروازهء دل رو به روي آدمــــــا بســـــــتم دنبال يه حرف تازم توي قحطـــــــــــــي ي ترانه اوج احساس نوازش واسه تسكين بهـــــــــــانه سردم اما باز دوباره با نگاهت جون ميگــــــــيرم تنها با ياد تو شادم تو نباشي من ميمـــــــــيرم عشق تو دشمن غمهاست ياد تو آروم جونــــم طرح چشماي قشنگت جاريه تو پوست و خونم دين من دنياي من باش اي تـــــو واژه رهــايي آسمون جاي من و توست خط بكش رو اين جدايي رنگ آبيـــــــه نگاتو هــــــديه كن به روزگــــــــارم آتشي باش و بسوزون غصــــــــه رو كه بي قرارم هرنفس به یادتم من ،گر چه سادگیمــــو باور نداری یه نگاه به لحظه ها کن ،میدونم منو به خاطـــر میاری لمس گلبــرگای سرخ گــــل رز ،تو رو به یادم میاره دونه دونه اشکـــای دوریتو رو ،گونه ی ســردم میکاره از من خستـــه چی میمــــونه اگه حس تو پیشــــم نباشه فصــــل غم مهمــون روزای من و غصه تو قلب من جاشه تا تو هســـتی و خدا هســــت دلم پرمیـــزنه توی هوات واسیرم من بیچاره توی لحن قشنگ وموج موزون صدات حس با تو بودن انگـار تنها حس من تو این روزای سرده یه نفس باقـــی از دل که به یادت میزنه و،هواتـــو کرده من و از یاد نبــــر، که بی سبــــب حک نشدی توی دلم نکن آزار منو، که بی تو مغـــــروق در این آب و گــــلم در پس ثانیــــــه ها بودم وهرثانیــه با یاد نگاهت ماندم واعظ عشــــق شدم ،در طلبـــت شعر و غزلـــها خواندم سازمــــــن با دل من یکـــــدل و یکرنـگ شده بهار من تا دم و بازدمـــــی هســــت نگـارا، تو بمــــان برای من واسه من قشنگترین تندیس عشقــی توی معبد پرستـش با تو میگـــــــیره نفسهــــــام رنگ و بـــوی سبز بارش آرزوم اینــــــه که دستــــــام حلـــقه شه میون دستات روبروت وا ســــه همیشــــه، من بشـــــــم تموم دنیات منو باور کــــــن که من از عشــــــق و احساس یادگارم باورم کــــن تو عــــــزیزم من یه حـس مونـــــدگـارم www.kamrangolzadeh.blogfa.com 
| قالب رايگان وبلاگ پيچك دات نت |
